IC-Verpleegkundige Saskia Oud: “Alles is goed op orde”

Saskia Oud (45) is IC-verpleegkundige in het Dijklander Ziekenhuis in Purmerend en Hoorn. Een belangrijke en dankbare job, zeker in tijden van een pandemie. Ze vertelt over haar werk op de IC en over de onzekerheid die het coronavirus voor zowel patiënt als verpleging met zich meebrengt. Maar ook over de hartverwarmende saamhorigheid die ze om zich heen ziet.

In het examenjaar van de HAVO besluit Saskia HBO verpleegkunde te studeren in Groningen. Tijdens een stage in het ziekenhuis beseft ze: “Dit is het.” Al snel na haar afstuderen gaat ze bij het UMC aan de slag. Daar merkt ze dat vooral de technische kant van de verpleging haar erg aantrekt. Als ze even later haar partner Max ontmoet, verruilt ze het academische ziekenhuis voor een baan bij het streekziekenhuis in Purmerend. Hier volgt ze de opleiding tot IC-verpleegkundige.

Voorbereidingen
Op de IC van het Dijklander Ziekenhuis in Purmerend wordt Saskia dagelijks met het Covid-19 virus geconfronteerd.
Saskia: “Toen het in het buitenland ging spelen, hielden we dit goed in de gaten. Er was gelegenheid om voorbereidingen te treffen, wat een groot voordeel bleek. Inmiddels is er veel veranderd. Er zijn speciale coronaafdelingen en de sfeer is anders in het ziekenhuis. Zo ligt de normaal gesproken gezellige en drukke ontvangsthal er nu stilletjes bij. In het begin brachten al deze veranderingen en maatregelen veel onzekerheid en stress met zich mee. Maar nu alles op orde is, heeft dit plaats gemaakt voor een fijn gevoel van “We gaan het samen doen”. Oudcollega’s die terugkomen, teamleiders en afdelingshoofden die weer terugkeren naar de vloer. Maar ook restaurants, supermarkten en bakkers die ons als verpleegkundigen een hart onder de riem steken door ons te verwennen met een heerlijke maaltijd, gebakje of vers fruit. Dat doet ons zo goed!”

Bescherming
Omdat je als IC-verpleegkundige soms dicht op de mensen staat, is goede beschermende kleding belangrijk. “Deze kleding is best warm en benauwd. Het ademen door een kapje is zwaar en het materiaal voelt niet prettig op je huid. Maar aan de andere kant: het stelt gerust. Vooral als je iemand moet intuberen. Dit is één van de meest risicovolle handelingen. Dit doe je met z’n tweeën, we checken bij elkaar of we wel goed zijn aangekleed.” Ook veranderd is de manier waarop patiënten binnenkomen op de IC. “We zien meer angst bij patiënten. Dat is zo jammer. Iedereen kent de verhalen uit de media en zo blijven de meest schrijnende beelden hangen. De media ontnemen de patiënt een stukje onbevangenheid. Daarom besteden we veel tijd aan het geruststellen van mensen als ze bij ons komen. Ja, dat vind ik erg belangrijk.”

Veel samenwerking
“Iets wat we vaak in de media horen, Nederland is te laat met maatregelen. Ik denk dat dit niet zo is. Er is met man en macht gewerkt aan meer IC bedden en we kunnen de zorgvraag nog aan! Door hulp van oud-collega’s, verkoeverpersoneel, OK-personeel en ambulancepersoneel lukt het om de IC’s goed te bezetten en wij hoeven nog niet veel extra diensten te draaien. Ook qua organisatie is alles nu best goed op orde. Er wordt regionaal gekeken waar de patiënten heen kunnen, om de druk te verdelen. Er wordt veel samengewerkt.”